EFENDİLER , NAZIM HİKMET’E SAYGI !..

Bir süredir inatçı bir gereksinimle Nazım Hikmet üzerine yazılmış kitaplar okuyorum : Zekeriya Sertel’in Mavi Gözlü Dev’i (Dünya Kitapları), Dr.Antonina Sverçevskaya-Prof.Dr.Svetlana Uturgauri ikilisinin “Kardeşim Nazım”ı (Cem Yayınları), Anjel Açıkgöz’ün Bizim Radyoda Nazım Hikmet’i (TÜSTAV), Memet Fuat’ın “Nazım Hikmet”i (Adam Yayıncılık).
Yaptığım şu: Bir okumanın ötesinde ahlaki, etik, felsefi ve siyasal bir arayış… Yarın Nazım Hikmet’in doğum günü. 105 yaşına girecek.
***
Son on gün içinde üçüncü kez Nazım Hikmet yazılarıma giriyor. Çünkü onun hayatının, duruş, davranış ve tepkilerinin bir denek taşı olduğunu düşünüyorum. O, cumhuriyet döneminin bütün “gerçek” Marksistlerini, komünistlerini, sosyalistlerini de temsil ediyor. Bu insanlar devletin düzenini, rejimini değiştirmek istediler, statüko ile, düzen partileri ve iktidarları ile mücadeleye girdiler. Dönemin antidemokratik yasaları tarafından cezalandırıldılar, yıllarca hapis yattılar, antidemokratik yasaların zalim uygulayıcılarının işkencesinden geçtiler, polis tarafından izlendiler, işsiz kaldılar, aileleri aç ve sefil oldu, istikballeri ve ocakları söndü. Zaman karabasan gibi çöktü üzerlerine. Ama hiçbiri Cumhuriyet’e, Ulus’a, Halk’a küsmedi, hiçbiri Cumhuriyet ve Ulus aleyhine bulunmadı, kimseye şikayet etmedi. Yüksek bilinç düzeyleri Devlet ile Hükümet’in siyaset ve uygulamalarını birbirinden ayırmayı başardı. Çoğu, işkencecilerini bile bağışladı.
Toplumsal devrimlerin, evrimlerin ve değişimlerin sabır ve özveri gerektiren imeceler olduğunu, elden ele katkı düzeni olduğunu biliyorlardı. Bu nedenle, acilciler gibi yenilgilerden sonra sapıtmadılar, Cumhuriyet’i, ulusu, halkı satmadılar, dönmediler. Toplu ve bireysel çilelerini yaşadılar, yaşıyorlar.
***
Yukarda sözünü ettiğim “Bizim Radyoda Nazım Hikmet” kitabını okuyun, yani 1958-1963 arasında yaptığı konuşmaların metnini… İkinci Cumhuriyetçiler, neoliberaller ve onların ücretli askerleri dışında kalan herkes bu metinlerin altını imzalar. Çünkü Nazım Hikmet’in eleştiri hedefi Türk halkı, Türkiye Cumhuriyeti değil, Adnan Menderes iktidarıdır. Nazım Hikmet bu iktidara karşı Cumhuriyet’i, devrimlerini ve Cumhuriyet halkını savunmaktadır.
“Nazım Hikmet, bütün yaşamı boyunca, memleketini, memleketinin insanlarını hiç kötülemedi. Yalnızca, onlar için ‘doğru olduğuna inandığı’ düşünceleri savundu.” (Memet Fuat, “Nazım Hikmet”, S.676).
Radikal gazetesi (7.12.07) Orhan Pamuk’a itibar kazandırmak için Nazım’ı alet ediyor. Cumhuriyet hükümetlerinin devrimci yazarlara yaptığı muamele herkesin malumu. Bir tutucu oportünist olan Orhan Pamuk’un kurulu düzenle, AKP hükümeti ile hiçbir sorunu yok. Can ciğer kuzu sarması. Sorunu ulusal devletle, devrimci Cumhuriyet’le, tarih ve halkla.
Nazım Hikmet’in duruşu ile AKP iktidarının izinden giden Orhan Pamuk arasındaki uçurum farkını ancak budalalar ve fesatçılar görmez ! Efendiler, ayıp diye bir şey var!.. Ve bu ayıbın sorumluluğu Radikal adlı gazeteye ait !…